BLD #7 – één keer trek je de conclusie, COVID-19 is geen illusie

Een week zitten we nu in lockdown. Officieel begon ‘ie maandagochtend om 8u, maar vorige week rond deze tijd konden we al bijna niets meer. Ja, geen kattenpis, dat corona-virus. Here we go met BLD #8: één keer trek je de conclusie: COVID-19 is geen illusie.

Ik filmde vanmorgen een Instagram-Story waarop ik zei dat, als ik zo naar buiten kijk, het net lijkt alsof het altijd zo is geweest. Normaal is het natuurlijk een heel stuk drukker in onze straat, en nu voelt het alsof het al jaren zo stil is. Bizar toch? Iets wat net een week gaande is! Onze straat barst uit zijn voegen van de restaurants, vermuteria’s, cafés en bars en als ik er zo naar kijk, lijken die volle bars en terrassen miles away. Alles ligt op zijn gat.

Gisteren besloten wij voor het eerst wél met zijn tweeën naar buiten te gaan. De laatste keer was zondag en het steeg ons werkelijk naar ons hoofd. Mijn vriend nam een boodschappentas mee (als cover, want boodschappen doen mag wel) zodat hij naar Turris (de bakker) kon en ik nam Luci (onze mops) mee. In het geval dat de politie ons aansprak (nee, ik maak geen grap), hadden we allebei een legitieme reden om buiten te zijn. Overigens liepen we wel 1,5 meter uit elkaar en ergerde ik me suf aan het feit dat andere mensen dat niet deden.

Zo fijn, maar zo dubbel

Ook in tijden als deze, blijven mensen gewoon hand in hand lopen of pal naast elkaar. Nu denk ik enerzijds: waarom niet, die wonen, net als wij, waarschijnlijk samen, zitten al een week in iso, dus waarom zou je dan met 1,5 meter afstand van elkaar af gaan lopen? Ondanks die gedachte houd ik me graag aan regels, practice what I preach dus voor het eerst liepen wij over straat alsof we elkaar niet kenden. De enige die ons kan ‘verraden’ is de mops die nogal achter mijn vriend aanliep. Normaal loopt ze tussen ons in en dat kon nu niet. Beessie is ook van slag.

Hoe lekker het voelde om even buiten te lopen, en vooral om weer met zijn tweeën buiten te zijn. Dat is een vanzelfsprekendheid, die ons ineens afgenomen werd. Je mag eigenlijk niet met zijn tweeën lopen, maar als je met zoveel afstand tussen elkaar loopt, tja, dan zou er theoretisch niets aan de hand moeten zijn, toch? Je kletst niet met elkaar, maar het is toch fijner om samen eruit te zijn.

Dacht ik.

Wat gebeurde? We genoten niet, absoluut niet eigenlijk. Ja ik was even heel erg dankbaar voor het feit dat ik even kon bewegen en een rondje kon lopen. Maar om nu te zeggen dat we lekker liepen? Nee.

Het voelt hier, in Barcelona, namelijk aan als de twilight zone. Stel je even voor: de straten zijn stil, er staat veel politie, er rijdt politie en je ziet politie, mensen aanspreken en boetes uitdelen. Elke tweede persoon die je tegenkomt draagt een mondkapje. Een ander draagt handschoenen, weer een ander draagt een mondkapje én handschoenen. Mijn telefoon brandt in mijn zak, want ik zou graag foto’s maken van hoe mensen erbij lopen. Al is het maar om andere mensen te waarschuwen voor deze lockdown. Echter, ben ik groot voorstander van privacy en zou ik het ook niet relaxed vinden als mensen foto’s van mij maken: soort van ramptoerisme.

Net de twilight zone

Er staan rijen voor de winkels, alsof een winkel iets gratis weggeeft. Rijen die mij alleen bekend zijn tijdens sample sales en zelfs dan zijn ze nog niet zo lang. En het zijn geen gewone rijen. Nein, we moeten allemaal keurig verplicht 1,5 meter afstand van elkaar houden op straat. Wat zeg ik? Overal. Mensen staan dus buiten te wachten met steeds 1 meter tussen elkaar. DAT ziet er bizar uit, hoor. Bovendien staan er beveiligers bij de deuren van alle winkels én Mercat de Sant Antoni. Overal wordt streng in de gaten gehouden of iedereen zich aan de regels houdt.

Nog vreemder voelt hoe mensen elkaar vermijden. Ik ben Nederlands, met 4,5 jaar Berlijn op de teller en groet mensen heus, maar Spanje heeft mij hartelijker gemaakt. En Spanjaarden staan natuurlijk bekend om hun hartelijkheid. Als mensen elkaar hier zien, wordt er altijd volop gekust en geknuffeld, omdat mensen gewoon ontzettend lief en warm zijn naar elkaar. Dit is ze (en de hele wereld) afgenomen door het coronavirus. Het is dus binnen een week totaal de andere kant op geslagen en daar heb ik geen woorden voor. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook weg stap als iemand te dichtbij me komt. Ook betrap ik mezelf er op dat ik mijn adem inhoud op straat. Kortom: er heerst angst op straat. Angst om aangestoken te worden, dat iemand in je buurt ademt, angst voor alles.

Wie niet horen wil, moet maar voelen

Ik heb normaal al smetvrees en er dus een hekel aan als mensen niezen of hoesten zonder een hand voor hun mond te houden. Sinds het virus ons heeft bereikt, beleeft mijn smetvrees een absolute piek.

Wij voelen ons ontheemd en kunnen er met onze kop niet bij dat andere landen, waaronder mijn thuisland Nederland, nog altijd niet in lockdown zit. Niet dat we het andere gunnen, want dit wil je niet en god weet hoe we er over 1 maand bijzitten. Of course, is de hele tijd verplicht thuiszitten niet het einde van de wereld, maar het doet mentaal wel een enorm beroep op je. Wij voelen ons alsof we in de ‘other side’ zitten net als in Stranger Things, in de twilight zone zweven.

Wij blijven thuis, komen alleen buiten voor Luci en zitten om buiten te zijn op ons balkon. Dat vinden wij logisch, want er heerst een lockdown. Wat zeg ik: wij kwamen al niet meer buiten vóór die hele lockdown. Fred van Leer zou zeggen: je moet gewoon thuisblijven met je bek! Vervolgens zien wij sommige mensen op straat keuvelen en dan worden we kwaad. De gedachte is dan automatisch: ja jezus, dan kunnen wij ook met zijn tweeën lopen. Maar als we dat doen, zijn wij net zo schuldig. Doenne we dus niet.

Voor het geval dat iemand zich nu op zit te fokken, omdat wij ook met zijn twee naar buiten zijn gestapt? Dat was dus de eerste en laatste keer. Het is niet oké.

Als ik dan berichtjes en video’s uit Nederland zie van mensen die en masse naar buiten gaan, en dus gewoon keiharde maling aan maatregelen hebben? Dat maakt me kwaad. Nu het park of het bos ingaan, nu nog samen gaan joggen, of gewoon naar een vriend of vriendin gaan? Je maakt misbruik van de situatie, omdat je denkt dat je immuun bent. Dat bén je niet. Blijf thuis!

BLD #8 – één keer trek je de conclusie, COVID-19 is geen illusie

Ga niet onnodig naar buiten, ‘want dat kan wel ff’. Als nu honderden mensen dit gaan doen? Dan volgt die lockdown dus wel en is het janken en klagen. Geloof me, wij zitten er middenin: je wilt dit niet. Ik ben met stomheid geslagen dat Rutte nog zo mild blijft. Zal de beste man vast zijn redenen voor hebben, maar ‘onze’ premier Sanchez is een stuk rigoreuzer. Wie niet horen wil, moet maar voelen.

Was het maar een slechte film

Het is net alsof we met zijn allen in een slechte film zitten die over twee uur afgelopen is. Dat je na afloop de bios uitrolt en het achter je laat, het allemaal één grote grap was.

I wish! Hoe hard wij ook echt wel positief blijven, dit is heel heftig – vooral omdat we niet weten wanneer hier een einde aan komt.

Dat maakt machteloos en boos. Vooral als we dan andere landen zien waar mensen zo hardleers zijn. Zijn ze in Spanje ook hoor, maar als je pech hebt, krijg je hier een boete ten gevolge van je onbezonnen, egoistische gedrag. Dat leert iets sneller af dan het bijna knuffelgedrag wat ik nu elders op het nieuws zie.

What has happened to it all?

Crazy, some’d say

Where is the life that I recognize?

Gone away

Duran Duran – Ordinary world (1993)

ALLES is anders en dit is binnen een week gebeurt. Eergisteren hoorde ik totaal onverwacht het fantastische nummer Ordinary World van één van mijn lievelingsbands Duran Duran. Ik word altijd emotioneel van dit nummer, maar nu sloeg het ff ZO hard de spijker op zijn kop. Ik voelde ook een soort van genoegdoening, dat ik een liedje had gevonden dat mijn stemming en gevoel zo goed omschrijft.

Alsof mijn gevoel er daardoor meer mocht zijn?

#staythefuckhome, #blijfinuwkot, #yomequedoencasa # bleibdaheim

Spanje zit op slot, terwijl je in Nederland nog ‘gewoon’ naar buiten kan zonder beboet te kunnen worden. Waanzin vind ik het. Nee, ik weet het, ik ben ook geen expert, maar wel iemand die nu alles van dichtbij meemaakt. Mijn dierbaren zitten in 3 verschillende landen en mijn moedertje ligt in het ziekenhuis in Brabant, waar het virus heel erg aan de hand is. Sinds gisteren is het Nederlandse luchtruim voor Spaanse vliegtuigen verboden terrein, dus dat is ook fantastisch.

Zoals mijn vriend (zelf Spaans) gisteren zei: de Spanjaarden trekken zich er allemaal wellicht wat minder van aan, dus daarom is de regering zo hard. In Berlijn en Nederland wordt nog gezegd: oké mensen, allemaal binnen blijven, dat is het enige dat we vragen. Als het niet goedschiks kan, dan volgt er een lockdown. Net je moeder of vader die je nog een laatste waarschuwing geeft.

De bevolking is hier, althans hoe ik het hier ervaar, vrij hardleers, want NOG zitten mensen met zijn twee op straat of hangen ze gewoon ergens.

Ja, wie niet horen wil – moet dus voelen. En daar worden we allemaal door benadeeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *