Vandaag een jaar geleden schoot ik om een uur of 10 in de ochtend de badkamer in. Een actie als zovelen ervoor, maar dit keer was er iets drastisch anders: ik had een zwangerschapstest in mijn handen.

Een week hadden we het allebei een beetje uitgesteld ‘want joh, ik was wel vaker over tijd.’ Als ik terugkijk, en zo bleek ook uit onze eindeloze gesprekken na die bewuste dag, zou de teleurstelling toch best groot zijn geweest als de test negatief had aangegeven.

Hier schreef ik al eerder over de bewuste dag, en mijn hemel, wat is het afgelopen jaar voorbij gevlogen. Honderd dingen waarover ik ook wil schrijven, maar ik houd het deze keer éven bij de 23ste maart.

Aan de test in maart 2020 gingen twee eerdere tests vooraf. Eentje in november 2019, toen ik een week over tijd was en ik hevig met mijn vriendin op WhatsApp in beraad zat of ik toch niet even naar de pharmacia moest gaan? Deden we uiteindelijk en het was negatief. Oh okay, nou goed, prima. Er was een kleine ‘mweh’ aanwezig, maar we voelen allebei: oké, dan is het de tijd nog niet.

In december 2019, achteraf gezien ons laatste spontane tripje, werd ik kneiterongesteld toen we in Londen op de luchthaven aankwamen. Het deed zo’n pijn dat ik achter elkaar Boots in moest rennen voor paracetamol en tampons. Goed, oké, no babies, niet erg. Het was Oud en Nieuw, hoef ik in ieder geval niet op mijn drankinname te letten!

Januari verstreek, februari verstreek en we hadden nogal stress om mijn moeder die niet bepaald goed ging in Nederland. Mijn leven had ik net een soort van goed op de rit: sporten, Spaanse les, solliciteren op banen die ik echt ambieerde, toen we eind januari toch maar besloten om even naar Nederland te vliegen.

Twee jaar ouder van de stress – nét voordat wij terug vlogen kreeg mijn moeder haar zoveelste cardioversie (dan krijgt je hart een flink aantal schokken) en ik voelde me ongelooflijk naar dat we teruggingen en ik haar ‘achterliet’ – kwamen we weer thuis in Barcelona en ging de stress eigenlijk gewoon door.

Februari ging voorbij, waarin ik ongesteld werd, niks aan de hand. En toen werd het maart en veranderde ons leven in één klap: in de eerste plaats door Coronette, wat ervoor zorgde dat wij hier op 14 maart 2020 in totale lockdown gingen.

Toevallig voelde ik mij ook net die week helemaal niet goed. De week ervoor op zondag hadden we geterrast en ik was me toch misselijk geworden. Ik hield het op een zonnesteek, maar het duurde drie dagen. Goed, die week kon ik niks en op 14 maart (donderdag) gingen we dus in lockdown).

Life as we knew it hield op, en we mochten NIKS meer, hier lees je er uitgebreid over.

Op 15 maart had ik ongesteld moeten worden én zouden we naar Berlijn vliegen. Twee dingen die ik niet af heb kunnen vinken. Enorme stress had ik: over mijn moeder, en over dat rotvirus dat ‘ons nu onze vakantie naar Berlijn afnam‘.

Kom niet aan Berlijn, verdomme!

Ik weet nog dat ik tegen mijn vriend zei: oh joh, word ik dalijk weer onderweg op vakantie ongesteld, net als in London. Ja grapjas, niet dus. Zoals ik in het begin van dit stuk al schreef, stelden we een zwangerschapstest uit – tot de 23ste. Elke dag las ik over van alles wat met beginstadia van zwangerschap te maken had. Een week eerder was ik kneitermisselijk en kon ik niks, maar dat associeerde ik niet met zwanger zijn. Of dat durfde ik gewoon niet, omdat ik ergens vrees had dat het ‘weer’ niet zo was?

Hier tikte ik over wat er gebeurde toen we erachter kwamen dat ‘we’ in verwachting waren and let me tell you: 23 maart 2020 veranderde ons leven. En dat leven, in de vorm van onze allermooiste Laia, ligt nu vredig naast me in haar bedje. Een mooie en liever meisje hadden we niet kunnen wensen. Als twee druppels water lijkt ze op mij, en ik zie mijn beide ouders in haar.

LaiaSascia

Ze is zo’n ontzettend cadeautje in een jaar VOL ellende.

2020 was ons allernaarste jaar, en ik zou liegen als ik zeg: Laia heeft het 2020 ons mooiste jaar gemaakt. Zij is het mooiste, zij is ons alles, ze geeft zo’n liefde en maakt ons elke minuut van de dag gelukkig.

Desalniettemin was 2020 een ordinair klotejaar.

Een vriendin van me zei tijdens mijn zwangerschap: ‘Sas, je bent niet voor niets nu zwanger, dat gebeurt met een reden.’ Ik zeg je ook eerlijk: ik weet niet wat er van me geworden was als ik onze Laia niet bij me had gedragen.

In 2014 overleed mijn vader, en verloor ik op een nare, donkere dag ook alle zin om verder te gaan. Dat voelde ik niet na mijn moeders overlijden, maar energie had ik absoluut niet.

En toen werd ik ineens zelf moeder op 14 november 2020. In de tijd van 23 maart tot Laia’s geboorte is ZOVEEL gebeurd. Dat wens ik geen mens toe. Een ieder zal door al die fases heen moeten, maar ik wens voor iedereen dat het zo lang mogelijk uitgesteld wordt.

Dit jaar is het jaar dat alles terugkomt. Alle zielsgelukkige data (alles wat met Laia te maken heeft), maar ook alle narigheid (alles wat met mama te maken heeft. Dat is een enorm contrast waarmee ik leef, althans ik doe mijn best. Hoe prachtig die dag ook was, het staat voor mij ook gelijk aan: gaat mijn moeder de geboorte meemaken?

Nee dus.

Hurts like hell.

U ook genieten van:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up
Translate »
Scroll Up